Filter Results
194 results
Der Interviewter #3847m1930 wird gefragt bei welchen Angelegenheiten man in Svanetien in die Kirche geht. Die Antwort lautet: Beim Fest und beim Schlichten um ein Eid abzulegen. Auf die Frage, ob man bei solchen Fällen etwas als Zeichen in der Kirche hinterlässt und ob diese Zeichen Striche sein konnten, hat er keine direkte Antwort gegeben. Dem Interviewten war bekannt, dass in den Kirchen überall solche Striche zu sehen sind. 04:55 Der Interviewte #3847m1930 und seine Frau bestätigen die Annahme, dass die Zeichen sowohl Fluch als auch Segen bedeuten konnten. 05:55 Er erzählt eine Legende vom Bau der Erzengel-Kirche in Lantschwali. Die Legende berichtet von menschlichen Fundamentopfer beim Bau der Kirche. 11:11 Dem Mann werden die Bilder gezeigt und er wird um die Erklärung gebeten, wie Svanen die Wandgemälde in ihrer Kirche hätten beschädigen können, wenn sie gleichzeitig so eine große Angst vor ihren Ikonen haben. Der Mann sagt, dass er das nicht erklären kann. Der Mann und seine Frau schließen nicht aus, dass diese Zeichen mit dem Zusammenschluss von verschiedenen Stämme verbunden sind oder umgekehrt mit der Spaltung eines Stammes in mehreren. Kontaktperson #3857m1969 erzählt von der Vereinigung zwischen der Subari- und Subeliani-Stämme, nach dem die beide Stämme den Subeliani als gemeinsamen Familiennamen bekommen haben. Ausschlaggebend wäre dabei die höhere Anzahl der letzten gewesen. 22:55 Der Mann erläutert Einzelheiten der Blutrache 23:55 Gespräch über den Kalkofen. Der Mann weiß nicht, was der in dem mittelalterlichen Dokument erwähnte Kalkofen aus Wachs und Weihrauch bedeuten könnte .,კითხვაზე თუ რა შემთხვევაში მიდიან სვანები ეკლესიაში, მოსაუბრე ორ პირობას ასახელებს: დღეობას და საქმის გარჩევას, ამ უკანასკნელის დროს ეკლესიაში ისვლის მიზანს ხატზე დაფიცება წარმოადგენს. კითხვაზე ტოვებენ თუ არა დაფიცებაში მონაწილე მხარეების ეკლესიის კედელზე რაიმე ნიშნებს, მოსაუბრე გადაჭრით ვერაფერს ამბობს. იგი ადასტურებს, რომ ასეთი ნიშნები მას თავადაც მრავლად უნახავს სვანეთში ეკლესიის კედლებზე. 05:55 - მთავარანგელოზის ეკლესიის მშენებლობა ლანჩვალში და ლეგენდა ფუნდამენტში ჩატანებული მსხვეპლის შესახებ. 11:11 - მოსაუბრე ეცნობა ეკლესიაში არსებული ნაკაწრების ფოტოებს. იგი იზიარებს გაკვირვებას იმის შესახებ, თუ რა აიძულებდათ ადგილობრივებს ამის გაკეთებას, მაშინ როცა მათ არა თუ კედელზე ნაკაწრის გაკეთება, არამედ მასთან მიახლოებისაც კი ეშინიათ. 22:55 - საუბარი სისხლის აღების თემაზე 23:55 - საუბარი საკირის სენებაზე,
Data Types:
  • Video
2:00 Es wird gefragt, ob die Anwesenden die Bedeutung der Kerben auf dem Stock erklären können bzw. ob sie als amtierender Schiedsrichter etwas Ähnliches selbst gemacht haben. #3859m1952 sagt, dass in seiner Generation die Bezeichnung durch die Kerben oder Strichen nicht mehr praktiziert wird. Diese Kerben, die ihre Vorfahren eingeritzt haben, müssten die geschlichteten Fälle gekennzeichnet haben. Nicht alle Fälle werden allerdings in den Stock eingeritzt, sondern nur diejenigen, die wichtig waren, z.B. Blutrache. Diejenigen, die das gemacht haben, konnten nicht schreiben und deswegen hätten sie ihre Information nur noch nach dieser Art bezeichnen können. 2:50 Es wird von Interviewer gefragt, ob sie die in Svanetien verbreitete Redewendung "Wir müssen einen [gemeinsamen] Stock halten" kennen. Die Interviewten erklären die Bedeutung dieser Redewendung als die Vereinbarung über ihre Geschlossenheit. 3:33 Es wird gefragt, ob sie die Tradition kennen, bei der die Schwörenden unter einem an die Wand angelegten Stock durchgehen müssen. Der Informant #3859m1952 beschreibt das Ritual wie folgt: Jemand der beschuldigt worden war, nannte einen Ritualmeister, er brachte einen Schwur in einer Fluch-Formel dar und diejenigen, die unter dem Stock durchgingen, erklärten sich bereit die Last des Schwures auf sich zu nehmen. Auf Svanisch heißt das gärcam lüghve (das Joch des Schwures). Die Frage, ob der Redewendung "wollen wir einen [gemeinsamen] Stock ergreifen, bzw. halten" ähnliche Bedeutung heben könnte, wurde von #3859m1952 abgelehnt. Er fand die Redewendung für solche Fälle passend wie etwa folgendes Beispiel: Wenn das Dorf vom äußeren Feind bedroht wurde, dann ging jeder Familienherr in die Kirche, wo sie schworen, dass sie geschlossen handeln und dem Feind einen gemeinsamen Widerstand leisten würden. Die Idee, ob sie dabei als Zeichen ihrer Geschlossenheit hätten in der Tat einen Stock greifen können, haben die Interviewten nicht unterstützt. Auch die Idee, dass die waagerechte Linie an der Kirchwand ein Adäquat des Stockes sowie die senkrechte Striche den Zustimmungszeichen von einzelnen Familienherren, wie das in dieser Redewendungen durch den Stock und die daran haltenden Hände dargestellt wird, haben die Interviewten nicht unterstützt. Die Anwesenden sagen, dass sie nichts von den eingekratzten Strichen wissen, nur einer hat bezweifelt, dass einige von diesen Striche die Zeichen von Jägern sein könnten. 9:30 Von dem Interviewer werden alle möglichen Herkunftsszenarien der Striche diskutiert. Dabei schlossen sie komplett die Annahme aus, dass sie von Kindern stammen könnten, sie müssten auf jeden Fall etwas Ernsthaftes bedeutet haben. Vielleicht wäre es möglich, diese Zeichen mit denen zu vergleichen, welche in den Handschriften zu sehen sind. Der Forscher zeigt den Interviewten die Kopie von diesen Handschriften. Den Interviewten sind leicht gefallen der Text des Rechtsverfahrens in der Handschrift und die Striche darunter als Beglaubigungszeichen von Parteien mit den Strichen an den Kirchwänden zu vergleichen. Der Informant #3859m1952 erzählt über einen von ihm geschlichteten Rechtfall dabei ist es unklar worauf er hiermit hinweisen wollte. 17:27 Es wird die Möglichkeit diskutiert, dass die Kerben und/oder Striche die Gerichtsfälle bedeuten könnten. #3859m1952 stimmt der von dem Interviewer entwickelte Meinung zu und setzt fort, dass verschiedene Fälle an verschiedenen Stellen und mit verschiedenen Zeichen je nach der Schwierigkeit und Bedeutung des Rechtfalles bezeichnet wurden. 20:26 Der Interviewer rekonstruiert die Situation wie man in der Vergangenheit eine Schrift oder ein Strich an der Wand angebracht haben konnte. Dafür hätte man etwas bezahlen müssen. Dass konnte nicht ohne den Schlüssenhüter der Kirche geschehen. Diesbezüglich wird die Frage gestellt, ob sie als Schlüssenhüter der Kirche und Betreuer der Kirche etwas Ähnliches erfahren oder von einer solchen Geschichte gehört haben. Alle Anwesenden, auch die Frau, welche die Familie eines Schlüssenhüters vertrat verneinten die Frage. 23:45 Es wird gefragt ob das Ritual der Bruderschaft in Svanetien bekannt war und wenn ja wie es von ihnen durchgeführt wurde. Von den gefragten wurden die Fälle bestätigt, wobei zwei Männer bzw. Frauen sich gegenseitig zu Brüdern bzw. Schwester erklären. Zudem schneiden sie sich in die Finger, lassen das Blut vom Finger in ein Alkoholgetränk tropfen und trinken davon. Eine Gruppenbruderschaft zwischen Stämmen oder Familien wurde verneint. Zur Durchführung der Bruderschaften wird gewöhnlich ein Bankett veranstaltet. Die Kirche wird als Ort für das Vollziehen der Bruderschaft nicht für geltend gehalten. 26:42 Es wird gefragt, ob die Jäger der Kirche die Pfeilspitzen oder andere Art der Munition spendeten oder die Kirche auf andere Weise verehrten. #3859m1952 verneinte den Fakt der Spende der Munition, aber erinnerte sich dabei an die Tradition, dass man nach einer erfolgreichen Jagd die rechte Schulter und Innereien des erbeuteten Tieres und Schnaps an die Kirche brachte und weihte. 27:55 Zum Schluss wird über das Kirchfest geredet. Das Fest heißt Likroshi und wird immer im Februar gefeiert. Zu diesem Fest sammelt sich der ganze Stamm, auch Gäste sind willkommen. Wie üblich bringt man das Opfertier an die Kirche mit, weiht es und nimmt es zurück nach Hause mit, wo es geschlachtet wird. Dann bringt man die rechte Schulter des Tieres und Schnaps an die Kirche zurück, weiht ihn dort und es wird in dem Hof der Kirche an einer gemeinsamen Tafel gefeiert.,2:00 ისმის კითხვა, რას შეიძლება ნიშნავდეს ჭდეები ამ ჯოხებზე და მათ როგორც მედიატორებს გაუკეთებიათ თუ არა მსგავსი ჭდეები? E#3859m1952 ამბობს, რომ მის თაობას ასეთი რამ არ გაუკეთებია და არც ახსოვს. მისი აზრით ეს ჭდეები უნდა აღრიცხავდნენ გარჩეულ საქმეებს. მასთან არა ყველას, არამედ მხოლოდ მნიშვნელოვანებს. მათ, ვინც ამას აკეთებდნენ, წერა-კითხვა არ შეეძლოთ. 2:50 შეკითხვა იმის შესახებ თუ რას შეიძლება ნიშნავდეს სვანეთში გავრცელებული გამოთქმა: ყველამ ერთ ჯოხს უნდა მოვკიდოთ ხელი. ყველა ფიქრობს, რომ ერთმანეთის მხარდაჭერას და ერთპირიანობას უნდა გულისხმობდეს. 3:33 ისმის კითხვა, იცნობენ თუ არა დაფიცების რიტუალს, რომლის მიხედვითაც დამფიცებელ ეკლესიის კედელზე მიბრჯენილი ჯოხის ქვეშ უნდა გაევლო. ინფორმატორი #3859m1952 აღწერს ამ რიტუალს დაწვრლებით. ვარაუდს იმის შესახებ, ხომ არ ქონდა ამას რაიმე შეხება ზემოთ ნახსენებ გამოთქმასთან ინფორმანტი #3859m1952 არ ეთანხმება. იგი გამოთქმის შეინაარს უფრო ისეთ შემთხვევებთა აკავშირებს როგორიცაა ერთი სოფლის გაერთიანება სხვა სოფლისაგან თავდასაცავად. იმის წარმოდგენა, რომ ამ დროს სოფელი თავისი ერთიანობის დემონისტრირების მიზნით მართლაც ჰკიდებდა ხელს ერთ ჯოხს მათ არარეალისტურად ესახებათ. 9:30 დისკუსია მიმდინარებს ნაკაწრების გაჩენის ყველა შესაძლო ვარიანტზე. მთლიანად გამოირიცხება მათი დაკავშირება ბავშვებთან, შესაძლო უნდა იყოს კედლის ნაკაწრების იმ ხაზებთან შედარება, რომლებიც გვიანი შუასაუკუნეების დოკუმენტებშია შემონახული. 17:27 კითხვაზე ხომ არ არის ხაზები საქმის გარჩევებთან დაკავშირებული #3859m1952 ეთანხმება ასეთ მოსაზრებას და დასძენს, რომ ისი ადგილისა და ფორმის მიხედვით განსხვავებული სიმძიმის საქმეებზე უნდა მიუთითებდნენ. 20:26 მკვლევარი ახდენს სიტუაციის რეკონსტრუქციას, თუ როგორ შეიძლება გაეკეთებინა დაინტერესებულ პირს კედელზე ნაკაწრი. ამისთვის მას ალბათ რაღაცის გადახდაც მოუწევდა. თუ ეს ასე იქნებოდა, მაშინ ამის შესახებ აუცილებლად უნდა სცოდნოდა მეკლიტულს. კითხვაზე აუგია თუ არა მსგავსი რამ მათ ოჯახს, პასუხი კატეგორიულად უარყოფითია. 23:45 სუბარი დაძმობილების ტრადიციაზე. 26:42 საუბარი ეკლესიასთან მონადის დამოკიდებულების შესახებ. 27:55 საუბარია სოფლის დღეობაზე, რომელსაც ლიკროში ქვია და თებერვალში აღინიშნება.,
Data Types:
  • Video
Der Mann erzählt, dass er oft als Schiedsrichter geschlichtet hat. Er kann sich an keinen Fall zurückerinnern, dass nach dem Schlichten jemand etwas als Zeichen in der Kirche gelassen hätte. Er verneint sowohl, die Anfertigung eines schriftlichen Dokuments, als auch das Einkratzen eines Zeichens an der Wand. 2:00 Allein derjenige, der den anderen Eid ablegen ließ, begrub ein Steinchen oder ein kleines Holzstück oder einen Nagel in die Erde, wobei er folgenden Fluch aussprach: Solange dieses Ding keine Wurzeln in die Erde schlagen wird, möge der Brecher dieses Eides und seine Familienangehörigen keine Ruhe finden. Wenn man aber jemanden verfluchen wollte, dann befestigte man nach links gebogene Kerze an der Tür der Kirche und brachte schwarze Bänder an sie an. Dabei machte man Kerben an der Kante der Tür und sagte: Solange diese Kerben nicht verheilt werden, möge die Person verflucht sein. Dass könnte nicht nur einen Fluch bedeuten, sondern auch eine Drohung. Derjenige, der seine Unschuld nicht bestätigen würde, konnte das Opfer des Fluches werden (Also wenn ihm etwas passieren würde, dann hätte das als Wirkung des Fluches akzeptiert und nicht als verbrecherische Handlung des Täters, z.B. eines Brandstifters - E.D.). Der Mann bestätigte, dass die Berührung der Kirchwand oder anderer sakrale Sachen in der Kirche für Svanen nicht angenehm war und er selbst hat das nur unter der äußersten Notwendigkeit getan. Davon ausgegangen kann man beschließen, dass die Striche nur wegen der enorm wichtigen Angelegenheiten eingekratzt worden sind. Seiner Erfahrung nach, hätte man das auch dafür bzw. dabei verwenden können, um die Parteien die Einhaltung des von ihnen abgelegten Eids zu verpflichten. Ferner wird der Mann gefragt, ob er von der Vereidigung zwischen zwei Dörfern oder Gemeinden erfahren habe. Der Interviewte nannte das Beispiel von den Dörfern Kala und Chalde, die sich gegenseitig versprochen hätten geschlossen zu bleiben und sowohl die Not als auch das Glück gemeinsam zu teilen. Solche Vereinbarung findet gewöhnlich wie folgt statt: unter den am feierlich bedeckten Tisch sitzende Herren steht ein ältester Mann auf, hebt den Glas mit Wein hoch und erklärt feierlich, dass die beiden dabei anwesenden Gemeinden ab nun zusammenwirken werden und einen gemeinsamen Stock ergreifen werden. Auf die Frage, was das bedeuten könnte, verglich er diese Redewendung mit der alten Tradition der Vereidigung, bei der ein geistlicher Mann seinen Stock an die Kirchwand anlehnte und die ganze Gemeinde dann unter diesem Stock durchlaufen musste, um ihre Zustimmung zu dem Eid zu bestätigen. Er präzisierte später, dass er dieses Verfahren selbst nicht erlebt, sondern als Überlieferung mitbekommen habe. Der Mann wird gefragt, ob er das in den spätmittelalterlichen Quellen, erwähnte Heiligtum "Skareschi" kannte, was er verneinte. 17:40 Über den Kalkofen: Der Interviewer trägt die Geschichte über die Versprechung der Bewohner Mestias gegenüber dem Gott, ihm einen Kalkofen wegen dem Beistand bei der Seuche als Opfergabe darzubringen vor. Der Mann versteht die Bedeutung des Wortes Kalkofen nicht und es wird ihm von den Anwesenden im Svanischen erklärt. Zunächst nimmt der Mann die Bedeutung des Wortes, schlicht und wortwörtlich war, aber nach der Frage, wozu die Gläubigen dem Gott ein solches Opfer versprechen hätten, ist ihm eingefallen, dass es nicht um den herkömmlichen Kalkofen geht, sondern um den Kalkofen aus Wachs. Auf die Frage woher er das weißt oder ob er einen solchen Kalkofen gesehen hat, antwortet er, dass er nur davon gehört und selbst nie gesehen habe. Ein anderer Anwesender erinnert sich an eine Redewendung in Svanetien: "Möge dir ein so großer Kalkofen wie ich (beim jüngsten Gericht) beistehen.",ინფორმატორი, რომელიც წარსულში ბევრჯერ ყოფილა, მედიატორი ვერ იხსენებს თავისი სამედიატორო პრაქტიკის შემთხვევაში რაიმე ნიშანი დაეტოვებინოს ვინმეს ეკლესიის კედელზე. 2:00 მიწაში ქვის, ჯოხის ნატეხის ან ლურსმნის დაფვლა იცოდნენ ფიცის დადების შემდეგ, ეს ხდებოდა ერთგვარი წყევლით, რომ დაფიცებულებს სიტყვა არ გაეტეხათ. ღაც შეეხება ვინმეს დაწყევლას ამას შემდეგნაირად აკეთებდნენ: მარცხნივ გადაღუნულ სანთელს და შავ ქსოვილს ამაგრებდნენ ეკლესიის კარებზე, ამასთანავე აკეთებდნენ დეებს. ეს არა მარტო წყევლა, არამედ ერთგვარი მუქარაც იყო. ინფორმატორი ადასტურებს, რომ ეკლესიის კედელთან შეხება არც თუ ადვილი საქმე იქნებოდა სვანისთვის. აქედან გამომდინარე, შეგვიძლია ვიფიქროთ, რომ კედელზე ხაზების გაკეთება განსაკუთრებით მძიმე გარემოებაში უნდა მომხდარიყო. ასეთი შეიძლება ყოფილიყო ფიცი მხარეებს შორის. საუბარს განაგრძობს თემა ფიცის დადების შესახებ. ინფორმატორი იხსენებს კალისა და ხალდეს ფიცის ქვეშ გაერთიანებას. ასეთი მაგალითები კიდევ ბევრი შეიძლება ყოფილიყო. კითხვაზე თუ როგორ ხდებოდა ამგვარი ფიცის მიღება იგი ორ ვითარებას ასახელებს, ერთი სუფრასთან ღვინით და მეორე ჯოხის ქვეშ გავლით (მისი საუბრიდან არ ირკვევა ესენი კომბინებულადაც შეიძლება ყოფილიყო გამოყენებული თუ არა). 17:40 - კითხვას გაუგია თუ არა სიტყვა სკარეში უარყოფითად პასუხობს 17:40 - მკვლევარი აცნობს შუა საუკუნეების დროინდელ დაწერილს სადაც ქრისტეს საფლავისათვის სამადლობელ მსხვერპლად შეთქმულ საკირეზეა საუბარი(იხ. სქ. 1). კითხვაზე თუ რატომ უნდა შეეწირათ საკირე ქრისტეს საფლავისათვის ინფორმატორი გაკვირვებით პასუხობს, რატომ არაო და აზუსტებს რომ ასეთი საკირე სანთლის უნდა ყოფილიყო. ----------------------------------------- 1. სვანეთის წერილობითი ძეგლები. ისტორიული საბუთები და სულთა მატიანეები. ტექსტები გამოსაცემად მოამზადა და სამეცნიერო-საცნობარო აპარატი დაურთო ვალერი სილოგავამ, თბ. 1986. გვ. 159. (Schriftliche Belege aus Swanetien. Historische Dokumente und liste von den Seelen die in der Kirche gedacht werden müssen). Tiflis, Bd. 1, S. 159,
Data Types:
  • Video
Im Video ist das Mariamoba-Fest am 28.08. 2012 auf dem Friedhof an der Erzengel-Kirche im Dorf Tschwabiani, Mulachi zu sehen. Das Fest wird jährlich gefeiert. Der entsprechenden volksreligiösen Tradition nach wird der Festmahl für die verstorbenen Familienmitglieder und Verwandet auf dem Friedhof geweiht.,ვიდეო ასახავს მარიამობის დრესასწაულს სოფ. ჩვაბიანის მთავარანგელოზის ეკლესიის ეზოში მდებარე სასაფლაოზე.,
Data Types:
  • Video
Problems of the grandchild’s eyes, tradition of healing, custom of preparing healing eyeballs, going to Saint Barbara’s church, miraculous effect, false beliefs: the mourner must not go to the church until the end of the wake held 40 days after death. The custom of preparing eyeballs with beeswax, taking the beeswax from nine family and dividing it in two , putting in them the thread, making of the beeswax the balls of the size of the eyeballs, hanging them on the chest for a short time – she have heard about this custom from old people: to leave the eyeballs in the church, asking for restoring to health. During this ritual they offer a candle, a hen and the fine wine. The knowledge about miraculous effect of Saint Barbara’s church comes from the ancestors and according to the custom healing of the child started from the age of one year. They held the pilgrimage to the church three times, the fourth pilgrimage was postponed because of the death of the child. They kept the hen at home and were afraid not to be done something bad to it, the hen must not be slaughtered as it was offered to the church. In the village Almati they celebrate Saint Barbara’s day twice in a year, one is not canonical and is held on the second day of Easter, and the second canonical in December 17. On these days they held pilgrimage to the church.,შვილიშვილის თვალის პრობლემები, ხალხური მკურნალობა, სამკურნალო კაკლების მომზადების წესი, წმინდა ბარბარეს ეკლესიაში ასვლა, ბარბარობის დღეს მოლოცვა, სასწაულის მოხდენა, ცრურწმენა: მგლოვიარე ეკლესიაში 40-მდე არ უნდა წავიდეს. სანთლით კაკლების მომზადების წესი: ცხრა ოჯახიდან სანთლის მონათხოვრება, შუაზე გაყოფა, ძაფის ჩატანება, თვალის კაკლის ოდენა გუნდების გაკეთება, გარკვეული დროით გულზე დაკიდება (ამ წესის შესახებ უფროსებისგან გაუგონია), კაკლების ეკლესიაში დატოვება, გამოჯანმრთელების თხოვნა. ამ რიტუალის დროს, აგრეთვე, წირავენ სანთელს, ქათამსა და ღვინოს (ზედაშეს). ბარბარეს ეკლესიის სასწაულთმოქმედების ამბავი წინაპრებისგან გაუგონია, წმ. ბარბარე - ბავშვების მფარველი და თვალების მკურნალი, სასწაულის მოხდენა, ბავშვის ამ წესით "მკურნალობის" ერთი წლის ასაკიდან დაწყება, მანამდე სამჯერ ეკლესიის მოლოცვა, მეოთხედ შვილის სიკვდილის გამო წასვლის გადადება, შესაწირი ქათმის სახლში ყოლა და რამის დამართების შიში, მოგვიანებით ქათმის ეკლესიითვის შეწირვა (მისი დაკვლა არ შეიძლება). ხალხური დღეობა სოფ. ალმატში - აღდგომის მეორე დღე ბარბარეს ეკლესიის დღესასწული (არაკანონიკური) - რომელიც, ასევე, აღინიშნება 17 დეკემბერს (კანონიკური), ამ დღესაც ეკლესიის მოლოცვა.,
Data Types:
  • Video
2. Teil (11:55-19:15) 00:01 (=11:55) - Es wird weiter von der in die Erde eingeschlagenen keilförmigen Holzstücke geredet. Wie der Interviewte sagte soll das Holzstück restlos in die Erde geschlagen werden. Er verneint nicht, dass man dasselbe mit dem Nagel tun könnte. Er hat gehört, dass ein Mediator aus Mulachi, der oft in solchen Fällen teilgenommen hat, immer dabei einen Stock gehabt hat, auf den er nach jeder durchgeführten Schlichtung eine Kerbe setzte. Dadurch hatte er den anderen zeigen können wie viel Fälle er geschlichtet hat. 02:40 (13:15) Gespräch über die kirchliche Feste, darunter auch vom Lipanali-Fest.,ე-ე ნაწილი (11:55-19:15) 00:01 (=11:55) - ეკლესიის ეზოში ჯოხის ჩაფლისა და წყევლის შესახებ. 02:40 (13:15) საეკლესიო დღესასწაულების შესახებ. ლიფანალი.,
Data Types:
  • Video
Der Interviewte #3839m1935 war oft als Vermittler bei den Schlichtungen tätig. Der Interviewte hält für undenkbar, dass jemand von seiner oder jüngeren Generation die Kirchwand in Svanetien einkratzt. Seiner Meinung nach, sollen diese Striche von alter Herkunft sein. Seine Frau sagt, dass solche Striche ein Zeichen des Fluches sein können. Sie selbst hätte das nicht sehen können, weil den Frauen in Svanetien nicht erlaubt wurde die Kirche zu betreten. Der Mann erzählt die Geschichte, wie einmal ein alter Mann auf der Tür der Taringseli-Kirche in ihrem Dorf mehrere Kerben ritzte und von einem anderen Nachbar bei der Tat erwischt wurde. Derjenige, der den Mann erwischt hatte, hatte ihn gerügt, weil er wusste was die Handlung bedeutete.,მოსაუბრეს შეუძლებლად მიაჩნია, რომ მას ან მის თანამედროვე სხვა პიროვნებას ხაზები გაეკეთებინოს ეკლესიის კედელზე. მისი მეუღლი, რომელიც საკუთარი ინიციატივით ერთვება საუბარში, ვარაუდობს, რომ ეს წყევლის ნიშანია, თუმცა მას ეს ნიშნები არ უნახავს, რადგან ქალია და მისი შესვლა ეკლესიააში არ არის ნებადართული. ნაამბობი მოხუც თანასოფლელზე, რომელიც თურმე წყევლის მიზნით ნაჭდევებს აკეთებდა კარებზე.,
Data Types:
  • Video
Dem Informant wird Fotos zur an der Kirchwand eingekratzte Graffiti gezeigt und die Hypothese mitgeteilt ob die Zeichen nicht die Zustimmung zur Schlichtung bedeuten könnten. 03:33 Die Vermutung wird von dem Mann unterstützt. Das Gespräch wird in eine unstrukturierte Unterhaltung überführt.,მკვლევარი ინფორმატორს აჩვენებს შუა საუკუნეების დოკუმენტზე ხელმოერის მიზნით დასმულ ნიშნებს და სვამს კითხვას, შეიძლება თუ არა ეს ფუნქციით ადექვატური იყოს ნიშნებისა, რომლებიც ეკლესიის კედლებზე გვაქვს. 03:33 ინფორმატორი არ გამორიცხავს ასეთ შესაძლებლობას. საუბარი თანდათან გადის თემის ჩარჩოდან.,
Data Types:
  • Video
Data Types:
  • Video
Data Types:
  • Video
7